ΑΜΦΙΑΡΕΙΟ – ΜΑΥΡΟΣΟΥΒΑΛΑ

Υπήρξε ιερός χώρος και μαντείο αφιερωμένο στον μυθικό ήρωα, μάντη και θεραπευτή Αμφιάραο. Στον χώρο λειτουργούσε μαντείο και θεραπευτήριο και πραγματοποιούνταν τα Μεγάλα Αμφιαράεια, σημαντική γιορτή που διεξαγόταν κάθε τέσσερα χρόνια προς τιμήν του Αμφιάραου και περιλάμβανε μουσικούς και θεατρικούς αγώνες, αλλά και αθλητικούς σε στάδιο που δεν έχει ανακαλυφθεί.
Το πιο ενδιαφέρον μνημείο είναι ένα υδραυλικό ρολόι (κλεψύδρα), δηλαδή ένα μικρό πηγάδι που έδειχνε την ώρα, καθώς άδειαζε σταγόνα-σταγόνα το νερό του από μια μικρή οπή στον πυθμένα. Εντυπωσιακή είναι επίσης η λουτρική εγκατάσταση των ρωμαϊκών χρόνων, η οποία χρησίμευε για την καθαριότητα των προσκυνητών και θα τη ζήλευαν ακόμη και τα σύγχρονα spa center! Οι επισκέπτες, ανάλογα με τις συνήθειές τους, μπορούσαν να απολαύσουν κρύα, χλιαρά, ζεστά λουτρά ή και ατμόλουτρα.
Εκτός από τον κύριο ναό του 4ου αιώνα π.Χ. και το όμορφο μαρμάρινο θέατρο χωρητικότητας 3.000-4.000 θεατών, που σώζεται σε αρκετά καλή κατάσταση, νότια του βωμού αναβλύζει ακόμη η ιερή πηγή, όπου σύμφωνα με το μύθο αναδύθηκε ο Αμφιάραος. Γι’ αυτό και δεν επιτρεπόταν στους προσκυνητές να το πιούν. Επιτρεπόταν όμως να ρίχνουν μέσα χρυσά και αργυρά νομίσματα, συνήθεια που υιοθέτησαν αδιαμαρτύρητα και οι μετέπειτα χριστιανοί ιερείς στις εκκλησίες τους. Άξια αναφοράς είναι τέλος η περίφημη στοά – εγκοιμητήριο, μήκους 110 μ., η οποία χτίστηκε μαζί με το ναό και αποτελούνταν από 49 δωρικούς κίονες στην πρόσοψη και 17 ιονικούς εσωτερικά.
Φτάνοντας οι προσκυνητές στον ιερό χώρο, πλήρωναν την «απαρχή» και πήγαιναν στους ξενώνες να ξαποστάσουν. Η θεραπεία ξεκινούσε την επόμενη μέρα με νηστεία τριών ημερών για το κρασί και μιας για το φαγητό. Για όσους επιθυμούσαν να υποστούν εγκοίμηση, υπήρχε έξτρα περιποίηση με την αντίστοιχη χρέωση. Αρχικά, θυσιάζονταν ένα κριάρι και ο πιστός έπρεπε να κοιμηθεί πάνω στο νωπό δέρμα του ζώου εντός της στοάς, περιμένοντας το θεό να παρουσιαστεί στον ύπνο του και να του δώσει χρησμό. Μετά τη θεραπεία, οι πιστοί, για να ευχαριστήσουν το θεό, προσέφεραν αναθήματα. Αυτά ήταν συνήθως πήλινα ή μαρμάρινα, ακόμη και ασημένια αγαλματάκια ή αντίγραφα μελών σώματος, ανάλογα με την πάθηση του καθενός, όμοια με τα σημερινά τάματα που βλέπουμε κρεμασμένα στις εικόνες. Όταν περνούσαν τα χρόνια, το πολύτιμο ασήμι το λιώνανε και έκαναν καινούργια θρησκευτικά σκεύη. Άγνωστη παραμένει η τύχη των σημερινών ταμάτων μετά την παρέλευση του κατάλληλου χρόνου…

Ο καταρράκτης του Καλάμου είναι ο ψηλότερος της Αττικής και μπροστά του σχηματίζεται μεγάλη βάθρα με κρύο νερό, ιδανική για καλοκαιρινές βουτιές. Η πρόσβαση με το ποδήλατο είναι αδύνατη και πρέπει να το αφήσουμε στην αρχή του μονοπατιού. Το μονοπάτι είναι απότομο, γλιστερό και μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνο για άτομα που δεν διαθέτουν ορειβατική εμπειρία.
Πρόσβαση: Στα 9,4 χλμ από την αφετηρία (12η σειρά στο ROADBOOK), στρίβουμε δεξιά, περνάμε το ρέμα, ανηφορίζουμε ελαφρώς και συνεχίζουμε ευθεία μέσα στο χωράφι με τις ελιές, αγνοώντας το δρόμο που συνεχίζει αριστερά. Στο χαμηλότερο σημείο του χωραφιού, στα δεξιά μας, ξεκινά το δυσδιάκριτο μονοπάτι που καταλήγει στο ρέμα και, από εκεί, πηγαίνοντας κόντρα στη ροή του νερού (δεξιά), φθάνουμε στον καταρράκτη.

Ένα μουσείο ιδιαίτερης κουλτούρας, βασισμένης στην πρόοδο της τεχνολογίας και τα επιτεύγματα του ανθρώπου στην αυτοκίνηση, καθώς και στην επικοινωνία και τη μέτρηση του χρόνου. Μεταξύ των εκθεμάτων του, ξεχωρίζουν οι συλλογές των ρολογιών και των κλασικών αυτοκινήτων.