ΣΚΥΡΟΣ

Η Σκύρος βρίσκεται στην καρδιά του Αιγαίου. Αποτελεί το νοτιότερο και μεγαλύτερο σε έκταση νησί των Βορείων Σποράδων, με πληθυσμό 3.052 κατοίκων. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Σκύρος (ή Χώρα), που βρίσκεται στην ανατολική ακτή, χτισμένη πάνω σε έναν απόκρημνο και καλά οχυρωμένο βράχο για την αποφυγή των πειρατικών επιδρομών που αποτελούσαν τον φόβο και τον τρόμο στο Αιγαίο μέχρι τις αρχές του 20 αιώνα. Στο μεγαλύτερο τμήμα της είναι ορεινή, με δύο διακριτούς ορεινούς όγκους στο βόρειο και το νότιο τμήμα. Το βόρειο τμήμα, γνωστό ως Μερόη, καλύπτεται από πυκνό πευκοδάσος, ενώ στα διαδοχικά υψώματα και βουνά δεσπόζει η κορυφή Όλυμπος (403 μ.). Στο νότιο τμήμα κυριαρχεί ο ορεινός όγκος του Κόχυλα (792 μ.), ενώ τα βουνά είναι χέρσα και βραχώδη. Κατά μία έννοια, το βόρειο κομμάτι συγγενεύει με τα φυσικά τοπία που συναντά κανείς στις Σποράδες και τη βόρεια Εύβοια, ενώ το νότιο με αυτά της νότιας Εύβοιας και των Κυκλάδων. Σε όλο το νησί συναντά κανείς ειδυλλιακές απόμερες ακρογιαλιές, πανέμορφους ορμίσκους, εκτεταμένες παραλίες, θαλάσσιες σπηλιές και… μακραίωνη ιστορία, καθώς υπάρχει πληθώρα αρχαιολογικών ευρημάτων σε όλο το νησί.
Σύμφωνα με τη μυθολογία, στη Σκύρο πέθανε ο Θησέας, βασιλιάς των Αθηνών, γιος του Αιγαία και ο πιο δημοφιλής ήρωας στην Αρχαία Ελλάδα μετά τον Ηρακλή. Εδώ επίσης έκρυψε η Θέτις το γιο της Αχιλλέα για να τον εμποδίσει να συμμετάσχει στο πόλεμο της Τροίας. Μεταμφιεσμένος σε γυναίκα, κυκλοφορεί με το όνομα Πύρρα και κρύβεται ανάμεσα στις κόρες του βασιλιά Λυκομήδη. Αυτή η φορεσιά δεν τον εμποδίζει να αποκτήσει ένα γιο, τον Νεοπτόλεμο και μάλιστα με την πριγκίπισσα. Όταν όμως ο μάντης Κάλχας φανέρωσε στους Έλληνες ότι δεν θα κυριευόταν ποτέ η Τροία χωρίς τον Αχιλλέα, αναλαμβάνει δράση ο πολυμήχανος Οδυσσέας. Έρχεται στο νησί μεταμφιεσμένος σε μικροπωλητή και φυσικά όλα τα κορίτσια δείχνουν το ενδιαφέρον τους στους στα υφάσματα, τα αρώματα και τα κοσμήματα. Το μόνο «κορίτσι», που ενδιαφέρεται για τα όπλα είναι, φυσικά, η Πύρρα. Έτσι ο Οδυσσέας ανακαλύπτει τον Αχιλλέα και τον παίρνει μαζί του στην Τροία. Την εποχή της Αθηναϊκής ακμής, η Σκύρος εντάχθηκε στην συμμαχία της Δήλου που αργότερα μετατράπηκε ουσιαστικά στην Αθηναϊκή αυτοκρατορία. Μετά το πέρασμα της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής αυτοκρατορίας, το νησί καταλαμβάνεται το 1538 από τον διάσημο κουρσάρο Μπαρμπαρόσα και γίνεται τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στην επανάσταση του 1821, η Σκύρος προσέφερε σημαντική οικονομική και στρατιωτική βοήθεια και εντάχθηκε αργότερα στο Ελληνικό κράτος.
Το μεγαλύτερο αξιοθέατο της Σκύρου αποτελεί η Χώρα, με τα καλοδιατηρημένα σπίτια και τα στενά σοκάκια της. Το νησί φημίζεται επίσης για τα μικρόσωμα άλογά – σήμα κατατεθέν του νησιού-, την υπέροχη κουζίνα της, τα τοπικά τυριά, τα φρέσκα ψάρια και τους αστακούς, τα οποία μπορείτε να δοκιμάσετε σε κάποια από τις πολλές ταβέρνες του νησιού.
Η καλύτερη περίοδος για να επισκεφτείτε το νησί, εκτός από τους καλοκαιρινούς μήνες είναι οι απόκριες, όταν αναβιώνουν στο νησί κάποια ιδιαίτερα παγανιστικά έθιμα.

Η προτεινόμενη διαδρομή έχει ως αφετηρία τη Χώρα της Σκύρου και κυκλώνει το μεγαλύτερο μέρος του πευκοδάσους στο βόρειο τμήμα του νησιού. Αρχικά, ανηφορίζει απότομα για 4 χλμ., διασχίζοντας τις ανατολικές πλαγιές του Όλυμπου και προσφέρει υπέροχη θέα στη Χώρα και τις ανατολικές ακτές. Φτάνοντας στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής (350 μ.), αγναντεύουμε το πευκοδάσος και κατηφορίζουμε μέσα του για 8 χλμ. έως ότου φτάσουμε στην ερημική παραλία της Κυρά Παναγιάς. Από την αφετηρία έως εδώ, ο χωματόδρομος είναι κακής βατότητας, στενός και με πολλές φυτεμένες πέτρες που δυσκολεύουν την κίνηση μας. Στη συνέχεια, κινούμαστε νότια ακολουθώντας για 1 χλμ. τον ασφαλτόδρομο έως τον παραλιακό οικισμό της Ατσίτσας. Πάνω στο κύμα, συναντάμε την ταβέρνα “Αντώνης”, ιδανικό σημείο για στάση, καφέ ή φαγητό και μια αναζωογονητική βουτιά στα πεντακάθαρα νερά. Για την επιστροφή στη Χώρα, ακολουθούμε τον κεντρικό χωματόδρομο μέχρι το φράγμα, ο οποίος είναι πλατύς και βατός, χωρίς μεγάλες κλίσεις, και έτσι τα χιλιόμετρα κυλάνε γρήγορα κάτω από τις ρόδες του ποδηλάτου. Το καλύτερο όμως το αφήσαμε για το τέλος. Ένα υπέροχο, στενό και βατό μονοπάτι δίπλα στη ρεματιά και το πέρασμα του πέτρινου γεφυριού θα μας φέρουν στις παρυφές της Χώρας για την ολοκλήρωση της διαδρομής.